عَنْ زَيْنَبَ بِنْتِ أَبِي سَلَمَةَ قَالَتْ: أَنَّ رَسُولَ اللّٰهِ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ عِنْدَ أُمِّ سَلَمَةَ، فَدَخَلَ عَلَيْهَا بِالْحَسَنِ وَالْحُسَيْنِ وَفَاطِمَةَ، فَجَعَلَ الْحَسَنَ مِنْ شِقٍّ، وَالْحُسَيْنَ مِنْ شِقٍّ، وَفَاطِمَةَ فِي حِجْرِهِ، ثُمَّ قَالَ: “رَحْمَةُ اللّٰهِ وَبَرَكَاتُهُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ إِنَّهُ حَمِيدٌ مَجِيدٌ” وَأَنَا۬ وَأُمُّ سَلَمَةَ جَالِسَتَيْنِ، فَبَكَتْ أُمُّ سَلَمَةَ فَنَظَرَ إِلَيْهَا، فَقَالَ: مَا يُبْكِيكِ؟ فَقَالَتْ: يَا رَسُولَ اللّٰهِ، خَصَصْتَ هٰؤُلَاءِ وَتَرَكْتَنِي وابْنَتِي. فَقَالَ: أَنْتِ وَابْنَتُكِ مِنْ أَهْلِ الْبَيْتِ
102.HADİS
Zeynep bint-i Ebû Seleme (r.anhâ)’dan rivayet edildiğine göre şöyle demiştir: Rasûlullah (s.a.v.)’in (kalma sırası) Ümmü Seleme’nin yanındaydı. (Rasûlullah Ümmü Seleme’nin) yanına Hasan, Hüseyin ve Fâtımâ ile birlikte girdi. (Rasûlullah), Hasan’ı bir tarafına, Hüseyin’e bir tarafına, Fâtımâ’yı da önüne aldı. Sonra: “Allah’ın rahmeti ve bereketleri sizin üzerine olsun ey Ehl-i Beyt. Muhakkak O, hamde layıktır, şeref ve kerem sahibidir”[1] buyurdu. Ben ve Ümmü Seleme de oturuyorduk. Bunun üzerine Ümmü Seleme ağladı. (Rasûlullah) ona baktı ve: “Seni ağlatan nedir?” buyurdu. (Ümmü Seleme): “Yâ Rasûlallah! (Ehl-i Beyt’i sadece) onlara has kıldın. Beni ve kızımı bıraktın” dedi. Bunun üzerine (Rasûlullah): “Sen ve kızın Ehl-i Beyttensiniz” buyurdu… (Taberânî, Mu’cemu’l-Kebîr, Bâbu’z-Zêy Zeyneb Bintü Ebî Seleme)
[1] Hûd, 11/73.
